Раман Абрамчук

Першую вандроўку здзейсніў прыкладна ў тры года, адбіўшыся ад бацькі, якога маці паслала за яблыкамі на Камароўку. Затым, калі сям'я жыла ў Манголіі, часцяком выбіраўся з "савецкага" сектара ў звычайныя мангольскія кварталы, а найперш - на вакзал (відаць, проста цягнула дадому). Дарэчы, "савецкі сектар" - гэта свой гарадок у горадзе Улан-Батары для супрацоўнікаў з савецкіх рэспублік, які быў агароджаны двухметровым жалезным плотам. Потым, ужо ў школьным узросце былі роварныя вылазкі ад роднага дома на Камароўцы да Драздоў і іншых даляглядаў. А ў старэйшых класах адважыўся на тое, каб дабрацца на ровары да лецішча пад Рудзенскам. А ў галаве ўсё круцілася: аўтаспын ды аўтаспын... Універсітэты для таго і існуюць, каб даваць маладым людзям усё неабходнае для здзяйснення падобных мараў. З сябрамі і самастойна аб'ехаў аўтаспынам ладную частку Еўропы і Прыбалтыкі. Засталося яшчэ шмат маршрутаў, аб якіх мару: Ірландыя, поўдзень Францыі, Сербія, глыбінкі Расіі, Нью-Ёрк, Грузія... Спадзяюся, жыцця хопіць.